Home Het eiland Corsica De Franse revolutie Het Franse leger De Napoleon route De slag van Waterloo Napoleon Quotes Napoleon games Napoleon muziek Contact Links

De Corsicaanse achtergrond

 

In Groot Brittanië kwam de industriele revolutie op gang, waarbij de textielindustrie de toon zette, en kapitein Cook bracht met zijn landing in Botany Bay het laaste continent, Austraal-Azië, binnen de horizon van het westen. Maar corsica lag zeer ver af van deze en andere grote gebeurtenissen. Het was arm. Woest en verwaarloosd, uitgebuit, politiek en economisch van geen betekenis. Precies honder jaar later zette de Engelse kunstenaar Edward Lear met zijn teken materiaal voet op het eiland en hij legde het in een eeuw onveranderlijke uiterlijk vast in de sprankelende beelden:kartelige, duizelingwekkende bergen, schier ondoordringbare naaldbossen, enorme rotsvelden en zeldzame watervallen en eindeloze gebieden met dor struikgewas, plaatselijk bekend als le maquis een woord dat in het Frans guerrilla gebied een ondergrondse strijd zou gaan betekenen.

Het totale inkomvan van Corsica was te verwaarlozen. Aan de Europese hoven werd het als nagenoeg waardeloos beschouwd. De Britten namen het eiland in de achttiende eeuw twee keer in, en beide keren gaven ze het weer prijs: niet de moeite waard. Het hoorde honderden jaren toe aan de Italiaanse stadstaat Genua die het verworven had in de periode dat het naast Venetie de rijkste maritieme macht was in de middellandse zee. Maar het Genuaanse gezag had zich nooit veel verder uitgestrekt dan de kuststeden Basia, Calvi, Bonifaccio en Ajaccio. In de jaren zestig van de achttiende eeuw riep het steeds zwakker Genua de steen van Frankrijk in en die steun werd gegeven.

                   

 

Maar de Fransen waren het niet eens met het Genuaanse beleid om de gehate jezuiten toe te laten voor wie Frankrijk verboden terrein was. Ze trokken hun troepen terug en in 1667 namen opstrandelingen Ajaccio in. Voor Genua was dit de druppel die de emmer deed overlopen en in 1768 deden ze het hele eiland tegen een schamelijke vergoeding bij verdrag over aan Frankrijk. Voor Napoleon Bonaparte was dit feit van doorslaggevend belang. Hij werd automatisch Frans staatsburger toen hij het daarop werd geboren. Niet iedereen verachtte Corsica. Du contrat social (1762) merkte Jean-Jacques Rousseau op dat er in het Europa waar corruptie van de overheid universeel was, één klein landje bestond dat nog in staat was er wettelijke maatregelen tegen te nemen, in een geest van primitieve eenvoud. Dat landje was Corsica en Rousseau zei ook nog dat hij een voorgevoel had dat dit eiland met zijn natuurlijke staat Europa op een dag nog versteld zou doen staan.

 

Daarop werd de wijsgeer door de opstandige Corsicanen uitgenodigd naar het eiland te komen en een grondwet voor hen op te stellen, voor wanneer zij met geweld hun onafhankelijkheid veroverd zouden hebben. Hij is niet gegaan. Maar op zijn aandringen nam zijn jonge vriend James Boswell, de latere biograaf van dr. Samuel Johnson, het eiland in zijn grand tour, en Rousseau regelde een afspraak voor hem met de leider van de opstandelingen, Giacinto Paoli, die de titel Generaal van het Volk droeg. Boswell bezocht Corsica, vatte een levenslange bewondering en vriendschap op voor Paoli en liet een levendig verslag na van zijn reis, zowel in zijn dagboekaantekeningen als in het boek dat hij bij terugkeer in Engeland over Corsica publiceerde. Het boek maakte hem beroemd. Hij werd bekend als Corsica Boswell en het werd veel gelezen in Europa. Eén van zijn lezers was de jonge Napoleon Bonaparte.

 

Het boek bracht hem op ideeën. Niet dat Napoleon Bonaparte ooit de ambitie had de bevrijder van Corsica te worden. Dat was de ondankbare rol van Paoli, een bijrol op zijn hoogst. Voor iemand met de achtergrond van Napoleon Bonaparte lag de toekomst niet in het binnenland maar buiten, op de zeeën en de grote continenten daarachter.

 

De Bonapartes waren oorspronkelijk afkomstig uit de lagere Toscaanse adel * lees verder

Napoleon muziek